Benim için olmaz. İnsan gerçek anlamda sevince ne olursa olsun katlanıyor. "O"na kavuşacak olmanın verdiği güçle döneceği günü beklersin. Her gün onun hayaliyle uyanıp onun hayaliyle yastığa koyarsın başını.
Fakat sorunları çözmek normalden biraz daha zaman alıyor. Karşına alıp konuşmak gibi etkili olmayabiliyor. Sözcüklerin gücüne kalıyor iş. Ne istediğini ne beklediğini çok iyi anlatmalısın. Hasretini, sevgini, aşkını da öyle keza. Zaten sorunları o mesafeden bile çözebiliyorsak kim ayırabilir ki?
Tamam sorunları çözdük peki ya sevgilinin hasretine katlanmak? Yaşayarak öğrendim ki çok acılı oluyor. Bir zaman sonra günler saatler dakikalar geçmek bilmiyor. "O"nu bekledikçe sanki zaman uzuyormuş gibi hissediyorum. Hele bir de kıskançsan, kimseyle paylaşamıyorsan vay haline. Artık zaman en nefret ettiğin kavram haline gelmiştir senin için.
Peki sana onu beklemek için ne güç verir? Birlikte geçirdiğin keyifli saatler, saçlarının, teninin kokusu, sana baktığında içleri gülen gözler, sıcacık dudakları ve birlikte yapmayı planladığınız şeyler... Hepsi "o"nun dönüşünü beklemek için sana yardımcı olacak şeylerdir ama en önemlisi o güzel kalbidir onu beklemeye değer kılan.
Gerçekten seviyorsan tüm zorluklara katlanır ve sabırla yareninin kollarının dönmesini beklersin. Ben öyle yapıyorum...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder